Yeni bir başlangıç yaptığımız şu son günlerde sizlere güzel bir haber ulaştırmanın kıvancını yaşıyorum.
Değerli Ogeneliler.
Hepimizin içinde bir yerde kanayan bir yaradır sıla hasreti. Bazen şiir olur dökülür dudaklardan, bazen içli bir türkü. İçli türkü dediğimiz vakit buram buram karadeniz türküleri gelir aklımıza. O denli alıp götürür ki insanı şu memleket havaları...
Kimi zaman kaval seslerine eşlik eder gözyaşlarımız, kimi zaman kemençenin narin ezgilerinde erir yüreğimizin yağı.
Çünkü gurbet çocuklarıyız coğrafyamızın bize acımasız bir cilvesidir bu.
Ne kadar sevsek de havasını, suyunu, yaylasını, köyünü yine de barınamayız kolay kolay caanım memleketimizde.
İşte barınamayanlardan biridir o..
Yıllar yılı gurbet kahrını çekerek el kapılarını aşındıran ve hepimizden galiba birazcık fazla bu hasreti içinde duyumsayan bir insan.
Gurbet ellerde kendince hasretini dile getirmişti türküleriyle. Zaman zaman amatör kayıtlarını dinlediğimiz kasetlerden tanırız onu, ama pek çoğumuzun dillerindedir türküleri.