Son 1 aydır bütün dünya bizi konuşuyor. EURO 2008 futbol turnuvasında Türk Milli Takımının elde ettiği “muhteşem, mucizevi, mistik” zaferlerin ardından bütün dünya şaşkın durumdadır.
Kendi kendilerine “Böyle olağan dışı bir başarıya nasıl olurda Türkler imza atar; nasıl olurda dünya futbol tarihinde başka bir benzeri olmayan böyle bir olayı Türkler başarır!!!???” 

Şeklindeki soruları sorup etraflarından tatmin edici bir yanıt beklerler.
Bu sorunun yanıtını Türkleri tanımayan hiçbir kişi veremez. İster o kişi futbol otoritesi, ister sosyolog isterse doğaüstü olaylar uzmanı olsun fark etmez.

Biz Türkler her zaman işlerimizi son dakika attığımız gollerle hallederiz. Bu  yöntem  dışardan bakan kişi için anlaşılmaz, karmaşık, uzun ve yorucu bir yöntem olarak görünür.Hepimizin her zaman attığı (yaptığı) bizim için sıradan başkaları için olağan üstü bazı golleri (işleri) inceleyelim.
Faturalar: 2 hafta önceden posta kutumuza elektrik, su, telefon ve kredi kartı faturaları atılmıştır. Onları alır şöyle bir inceler sonra bir kenara atarız. Fakat son ödeme tarihlerini  de aklımızın bir köşesine yazmayı ihmal etmeyiz. Son gün gelir elektrik idaresi yetkilisini komşumuzun elektriğini  keserken görür ve soluğumuzu veznede alırız. O kuyrukta öyle bir yerdeyiz ki sonuncu kişiyiz bizden sonraki kişi mesai sona erdiğinden ertesi güne kalmıştır. Dekontu cebimize koyarken “son anda” diye söyleniriz.
Önemli bir sınava gireceğiz onunla ilgili başvuru formunu son akşamda doldurmazsak yada son günde yüzlerce metre kuyruk çilesi çekmezsek uğuru kaçar diye yapmayız. Bütün gün kuyrukta kendimize aşağılayıcı laflar sayarken “bir dahaki seferde ilk günden halledeceğim” diye kendimize söz vermemize rağmen kuyruk çilesi biter bitmez her şeyi unuturuz.
Kahvede okey oynuyoruz artık son el. Sonuç kesin bize kalacak, aslında oynamasak da olur. Bütün el boyunca sadece 2 göstergem var. Ama olsun son elde kurtulurum hesabıyla taşları ıstakaya dizerken koçlar gibi yatan çift okey i görürüz. O da yetmedi çift ten tekiz. 1-2 turdan sonra ayağa kalkar tüm ihtişamımızla “ben bu okeyi lasvegas ta ünlü kumarbazlarla oynadım” diye bağırırken okeyi fırlatırız. Halbuki biz bu golü lasvegasta gerçekten atsaydık inanın masadaki diğer 3 kişi bir daha asla okey masasına oturmazdı. Fakat bu bizler için olağan, sıradan basit bir olaydır.
İşyerindeyiz, patron odasına çağırıyor “eleman o işle ilgili raporu, vs. yi pazartesi sabaha masamda görmek isterim” diye talimat verir. “olur abi hallederim” deyip odasından çıkarız. O pazartesi sanki hiç gelmeyecekmiş gibi o hafta o işe hiç elmizi sürmeyiz. Pazartesi sabahı uyandığımızda patronu ve talimatını gözümüzün önünde bir kabus gibi görür, yıldırım hızıyla işyerine varır, harıl harıl çalışır patronun odasına girmeden önceki son dakikada işi masasına koyarız. Muhtemelen bu pazartesi sendromu bu nedenden kaynaklanıyor.
Yolculuğumuz var. Son bileti bir şekilde satın alırız. Yolculuk günü bileti inceleriz. Bazen son dakikalarda inceler son anda otobüse yetişiriz. Çoğu zaman da 2-3 saat önce bilete bakar “oooo daha çok var” deyip bir şehir turu yaparız. Öyle bir dalarız ki son anda bilete bakar sonrada saatimize korkarak bakarız. Son dakikalar taksi durağına koşar “abi otogara gidelim!!!” şoför geç kaldığımızı ezik ses tonumuzdan çoktan anlamış olacak ki yolda hız limitini çoktan geçmiştir. Buda yetmezmiş gibi “abi biraz hızlı olamazmısın” diye yarı yalvarır yarı isyan tonunda konuşuruz.
Otobüs çıkış kapısındayken kendimizi soluk soluğa içeri atar ve “gooooooooooollllllllllllllllll” diye içimizden bağırırız. Eğer bu yolculuk uçakla ise ve uçağı her şeye rağmen kaçırmışsak son çare olarak aramızdaki en çılgınlar alo 155 polis imdat ı arayarak “ memur bey 19:45 uçağında bomba var! der ve uçağı  pist te geri indirtir.  
Bu örneklerden sonra konumuza yani futbola geri dönelim. Biz o kupayı almayı kafamıza koyduk mu? Koyduk abi. Alacakmıyız? Alırız abi hallederiz. O zaman neden böyle 90 ve 120 artılarda ? çünkü biz son dakika uzmanlarıyız abi. Biz hayatımızı hep son saniyelerde şekillendirirken bu maçlarda ilk dakikalarda sonuca gitmek bize yakışmaz be abi…
Saygılar,